Sa bawat pagdiriwang ng Araw ng Kalayaan, lalong nahahayag ang kabalintunaan ng kalayaang tinatamasa ng bansa: malaya ang mga may kapangyarihang lumayo sa pananagutan, habang nananatiling bihag ang karaniwang mamamayan sa mga sistemang paulit-ulit silang pinabababaan. Ang tunay na tanong ngayong Hunyo ay hindi kung malaya na ang Pilipinas—kundi kung sino lamang ang tunay na malaya.
Sa bawat pagdiriwang ng Araw ng Kalayaan, lalong nahahayag ang kabalintunaan ng kalayaang tinatamasa ng bansa: malaya ang mga may kapangyarihang lumayo sa pananagutan, habang nananatiling bihag ang karaniwang mamamayan sa mga sistemang paulit-ulit silang pinabababaan. Ang tunay na tanong ngayong Hunyo ay hindi kung malaya na ang Pilipinas—kundi kung sino lamang ang tunay na malaya.
The tragic truth is that the Philippines itself has become the world’s backburner. We are the ones who tear out our own hearts just to keep everyone else warm. We are good enough to keep the engine running, but never invited to sit at the table. We are passionately remembered in moments of need and seamlessly forgotten in moments of abundance. When the crisis passes, so does the attention. Because when the time comes for global decisions to be made, wealth to be distributed, or power to be shared, the world suddenly looks the other way. We are left waiting in the dark, hoping to finally be chosen.
